Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης για τη Γιορτή των Γραμμάτων οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να ακούσουν μια αληθινή ιστορία για μια γιαγιά που αποφάσισε να συνεχίσει τη φοίτηση της στα 71 της χρόνια. Δίνει έμφαση στην αξία της εκπαίδευσης και τη σηασία της ολοκλήρωσης της φοίτησης
Το κείμενο που ακολουθεί μας το έστειλε η ίδια η γιαγιά...
Αξιότιμοι εκπαιδευτικοί, αγαπητές μαθήτριες, αγαπητοί μαθητές,
Σήμερα θέλω να σας πω μια δική μου αληθινή ιστορία
Κατάγομαι από πολύτεκνη οικογένεια. Τα παιδικά μου χρόνια ήταν φτωχά αλλά ωραία. Ζούσαμε με λίγα πράγματα καλύπτοντας τις βασικές μας ανάγκες.
Θυμάμαι όταν ήμουν μαθήτρια στο δημοτικό σχολείο.
Μια μέρα πήγα στην τάξη, αλλά δεν είχα μολύβι.
Ο δάσκαλος μου είπε να γυρίσω σπίτι να το φέρω.
Γύρισα… αν και ήξερα ότι στο σπίτι δεν είχα μολύβι.
Τότε πήγα σε μια γειτόνισσα και της ζήτησα να με δανείσει.
Η γειτόνισσα μου έδωσε ένα πολύ μικρό μολυβάκι.
Το πήρα και γύρισα στο σχολείο για να συνεχίσω το μάθημά μου.
Όταν τελείωσα το Δημοτικό αναγκάστηκα να διακόψω το σχολείο.
Όχι γιατί δεν αγαπούσα τη μάθηση,
αλλά γιατί ο πατέρας μου είπε ότι έπρεπε να μάθω μια τέχνη για να βοηθήσω την οικογένειά μου.
Πήγα σε μοδίστρα και έμαθα ράψιμο.
Τα χρόνια πέρασαν.
Δούλεψα, αγωνίστηκα, έκανα τη δική μου οικογένεια.
Όμως μέσα μου υπήρχε πάντα μια κρυφή επιθυμία:
να συνεχίσω το σχολείο που δεν κατάφερα να τελειώσω.
Το αποφάσισα στα 71 μου χρόνια.
Πήγα στο εσπερινό σχολείο, στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας.
Αναρωτιόμουν αν θα τα καταφέρω.
Όμως βρήκα ανθρώπους που με στήριξαν,
και πίστεψα ξανά στον εαυτό μου.
Πήρα το απολυτήριό μου και δεν σταμάτησα εκεί.
Έδωσα εισαγωγικές εξετάσεις και πέρασα στο πανεπιστήμιο. Κι έτσι στα 78 μου χρόνια νοιώθω ότι εκπλήρωσα μια κρυφή μου επιθυμία.
Αγαπητές μαθήτριες, αγαπητοί μαθητές,
Ίσως κάποιες μέρες το σχολείο να σας φαίνεται δύσκολο ή κουραστικό.
Όμως η εκπαίδευση δεν είναι μόνο μαθήματα και βαθμοί.
Η γνώση είναι δύναμη.
Μαθαίνετε να ορίζετε τη ζωή σας.
Μην αφήσετε το χρόνο να χαθεί.
Ολοκληρώστε τη φοίτησή σας.
Κρατήστε το «μολύβι» σας γερά και γράψτε τη δική σας ιστορία.
Σας ευχαριστώ που με ακούσατε.
Και να ξέρετε ότι είμαι μητέρα, γιαγιά και προγιαγιά και αισθάνομαι ευτυχισμένη.
(Πρόκειται για την κ. Ρεγγίνα , μητέρα της καθηγήτριας κ. Παναγιώτας Κατσιβέλη)
